ಚಹಾ ಚೂಡಾ

....ಸ್ವರ್ಗಾದಪಿ ಗರಿಯಸಿ

2010-03-11T06:10:00.000-08:00

ವಾಪಸು ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಹೊರಡೊ ತಯಾರಿ ಶುರು ಆದಾಗ ಯಥಾಪ್ರಕಾರ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಚೂಡಾ (ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಮಂಡಿಗೆ ತಿನ್ನೊದಿಲ್ಲ) ತಿನ್ನೊಕೆ ಶುರು ಮಾಡತು. ಫ಼್ಲೈಟ್ ಬೆಂಗಳೂರು ಮುಟ್ಟಿದ ತಕ್ಷಣದಿಂದ ಮುಂದಿನ ನಾಲ್ಕು ತಿಂಗಳು ಏನೇನು ಮಾಡಬೇಕು ಅನ್ನೊದು ಇಷ್ಟುದ್ದ ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡಿ ಕಣ್ಣು ಮುಂದೆ ಇಟ್ಕೊಂಡೆ. ಅದರೊಳಗೆ ಬ್ಲಾಗ್ ಬರಿಯೊದೂ ಒಂದು ಇತ್ತು. ಯಾವ ಯಾವ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಬರಿಯಬೇಕು ಅನ್ನೊದುನ್ನೂ ಲೆಖ್ಖಾ ಹಾಕಿ ಅಯಿತು.

ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದು ಸುಮಾರು ಎರಡು ವಾರ ಆದ್ರೂನು, ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಇರೊ ಪಟ್ಟಿಯೊಳಗಿನ ಒಂದು ಕೆಲಸಾನೂ ಮಾಡ್ಲಿಕ್ಕಿನೂ ಆಗಿಲ್ಲ, ಇಛ್ಛಾನೂ ಪೂರ್ತಿ ಆಗಿಲ್ಲಾ. ಆಫೀಸಿನ ಕೆಲಸದ ಗಡಿಬಿಡಿಯೊಳಗ ಮತ್ತು ಸಿನಿಮಾ ಕಥೆ ಚರ್ಚೆಯೊಳಗ .......ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಚಕ್ರದ ಗಿರಕಿಯೊಳಗ ೧೫ ದಿನಾ ಕಳದ್ವು.

ಮೈನಸ್‍ ೨೬ ಡಿಗ್ರಿಯಿಂದ, ಹದಿನೆಂಟು ಘಂಟೆಯೊಳಗೆ ೩೦ ಡಿಗ್ರಿ ಬಿಸಿಲಿನ ಬಂದಾಗ ಆಗುವ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಅಕ್ಷರ ರೂಪ ಕೊಡಬೇಕು, ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಮೂರು ತಿಂಗಳೊಳಗ ಆಗಿರೊ ಸಣ್ಣ-ದೊಡ್ದ ಬದಲಾವಣೆಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿ ಅವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬರಿಬೇಕು, ಈ ಸಣ್ಣ ಮಧ್ಯಂತರದ ನಂತರ ನನ್ನ ನೋಡಿದವರ ಮಾತುಗಳನ್ನ ಇಲ್ಲಿಗೆ ತರಬೇಕು, ಅಂತೆಲ್ಲಾ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಆದ್ರ ಅವ್ಯಾವು ಇಲ್ಲಿಯವರಿಗೆ ಆಗಿಲ್ಲ.

ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ, ಮಕ್ಕಳ ಜೊತೆ ಭರ್ಪೂರಾಗಿ ಆಟ ಆಡಿದೆ. ಮೈಸೂರು ರೋಡ್‍ಲ್ಲಿರೊ ಹೊಸಾ ಬಿಗ್ ಸಿನೆಮಾದಲ್ಲಿ, "ರೋಡ್ ಮೂವಿ" ಸಿನೆಮಾ ನೋಡಿದೆ, ನೆಟ್‍ಕಲ್ಲಪ್ಪಾ ಸರ್ಕಲ್‍ಲ್ಲಿರೊ ಚಿಕ್ಕ ಅಂಗಡಿನಲ್ಲಿ ಗಿರ್ಮಿಟ್ ಮತ್ತೆ ಮಿರ್ಚಿ ಭಜಿ ಗೆಳೆಯಾ ರಾಜೀವನ ಜೊತೆ ತಿಂದೆ, ಎಲ್‍ಐಸಿ ದುಡ್ಡು ಕಟ್ಟೋ ನೆವದಾಗ ೫-೬ ವರ್ಷದ ನಂತರ ಯಶವಂತರಪುರ ಕಣ್ಣರಳಿಸಿ ತಿರಗಾಡಿದೆ, ಕಾಲು ನೋವು ಅಂತ ಮಲಗಿದ್ದ ರಾಜೀವನ್ನ ಅಪೊಲೋಗೆ ಕರ್ಕೋಂಡು ಹೋಗಿದ್ದೆ, "ಚಾಟ್ಸ್ ಶೋ" ಅನ್ನೋ ನೆವಾದಾಗ ಪೂಜಾ ಗಾಂಧಿ, ರಘು ಮುಖರ್ಜಿ ಜೊತೆ ಪಾನಿ ಪೂರಿ ತಿಂದು ಸಿನಿಮಾದ ಬಗ್ಗೆ ಹರಟೆ ಹೊಡ್ದೆ, ಎಷ್ಟೊ ವರ್ಷದ ನಂತರ ಭೇಟಿ ಆದ ಸಂಗಮೇಶ ಜೊತೆ ಪುಸ್ತಕ ಮೇಳಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ, ಇವ್ಯಾವು ನಾ ಮಾಡಬೇಕು ಅಂತ ಅನ್ಕೊಂಡಿರಲ್ಲಿಲ್ಲ ಆದರೂ ಈ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಖುಷಿಯನ್ನ ಬೊಗಸೆಯೊಳಗೆ ಹಿಡ್ಕೊಂಡೆ.

ಏನೇ ಆದ್ರೂ ನಮ್ಮೂರನೊಳಗ, ನಮ್ಮವರ ಜೋಡಿ ಇರೋದೆ ಒಂದು ಸಂತೋಷ. ಅದಕ್ಕೆ ಅಲ್ವಾ ಹಿರಿಯರು ಹೇಳಿದ್ದು, ಜನನಿ ಜನ್ಮ ಭೂಮಿಶ್ಚ ಸ್ವರ್ಗಾದಪಿ ಗರಿಯಸಿ....ಅಂತ.

ಎಂಥಾ ಛಳಿಯಯ್ಯಾ ಇದು ಎಂಥಾ ಛಳಿ !

2010-02-12T19:25:00.000-08:00

ಕೆನಡಾದಲ್ಲ್ಲಿರೊ ಈ ಛಳಿನ ವರ್ಣನಾ ಮಾಡೋದು ಹೇಗೆ? ಅದು ಬಿಜಾಪುರದ ಬಿಸಿಲುಸೀಮೆಯಿಂದಾ ಬಂದಿರೋ ನನ್ನಂತಹವನಿಗೆ ಆಗದಂತಾ ಮಾತು.

೪೮ ಡಿಗ್ರಿ ಬಿಸಿಲನಲ್ಲಿ ಹೊಗೆಯಾಡೊ ಚಹಾ ಸುರ್ ಅಂತ ಕುಡ್ಕೊತ ಅದರ ಜೊತೆ ಬೀಡಿನೋ ಸಿಗರೇಟೊ ಎಳದು ಅವತ್ತಿನ ಪೇಪರಲ್ಲಿ ಬಂದಿರೋ ’ಒಣಾ" ರಾಜಕೀಯದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಡತಾ ಕೂತಿರೊರನ್ನಾ ನೋಡಿ ಗೊತ್ತಿರೋ ನನಗೆ, ಊರಲ್ಲಿದ್ದಾಗಾ ಇನ್ನೂ ಸೂರ್ಯ ಹುಟ್ಟೋಕೆ ಮೊದ್ಲೆ ಬಿಸಿಲಿನ ಝಳಕ್ಕೇ ಮುಖ ಕೊಡೊ ನನಗೆ, ಮೈನಸ್ ೧೮ ರಿಂದ ೨೫ ರ ಡಿಗ್ರಿ ಛಳಿಯಲ್ಲಿನ ವಾಸ, ಕಾಲಾಪಾನಿ ಇದ್ದಂಗ.

ಇಲ್ಲಿದ್ದಾಗ, ತೆಗೆದಿರೋ ಫೊಟೊ ತೋರಿಸಿ ಎಂಥಾ ಥಂಡಿ ಇತ್ತು ಅಂತ ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಹೇಳೋದು ಒಂದೇ .....ಹೂವಿನ ಫೊಟೊ ತೊರಿಸಿ ಅದರ ಪರಿಮಳದ ಬಗ್ಗೆ ವರ್ಣಾನಾ ಮಾಡುದು ಒಂದೇ.

ಅದಕ್ಕೇ ಫೊಟೊ ಮಾತ್ರ ಇಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ, ಛಳಿ ವರ್ಣಾನಾ ಮಾಡೊದುನ್ನ ಕವಿತೆ ಬರಿಯೊರ್ಗೆ ಬಿಟ್ಟೀನಿ.

ಅಂದಹಂಗ ಇದು ಬ್ಲಾಗಿಗೆ ಹಾಕಿದ್ದು ಟಿವಿ ನಲ್ಲಿ ತೋರಸತಾ ಇರೋ "ವಿಂಟರ ಓಲಂಪಿಕ"ನ ಅದ್ಭುತವಾದ ಪ್ರಾರಂಭೋತ್ಸವ ನೋಡ್ಕೊತ್.

I drive Reva...the electric "Car"

2010-01-30T10:22:00.000-08:00

Two-three years back, I wrote the following lines. I was thinking about taking up blogging regularly and wanted to start with these lines. Today I dived in to my historical data and came out with this one in hand. My dear friend Jyothi has edited this.

By the way I bought Reva in 2005 and am still happy with my (our)decision.

Two years back one fine weekend afternoon at home, when we all were chatting casually I spilled the beans in front my parents, brother and sister-in-law saying that I am planning to buy Reva. My mother was the first one to react, “But you were thinking about buying a CAR…why do you want to buy Reva?”

I was prepared for this and said “Amma, Reva is also a CAR, it is electric CAR, you see.” I looked at my brother, Sharad thinking that he might add to it and made my face to support me, as usual he started with his support but ended like…”you see there is one problem with buying that Reva, what if Shourie [My 4 year old son] thinks that it’s his toy and starts driving it….” Every one burst into laugh, a la “You too Brutus ...” I murmured and kept quite. Later in the evening I called up my brother-in-law Raveendra patil who works as R&D director for one of the motor making companies. Over the phone he responded saying “If you are thinking of buying four wheeler then instead of REVA buy two scooters…that will make four wheels”. So it was quite an obvious and unanimous opinion “No Reva” , buy something else.

Being in Bangalore and facing traffic is no less than being in a war in the desert. Pallavi [My wife] and I knew and had gut feeling that Reva can be our musketeer in the traffic jungle. We supported each other and put up a brave face, booked our Reva.

On our first day in Reva to work, Pallavi asked [sounding innocently enough] “Will it take us through this?” pointing at the elevation from our home for about 1/2 KM. Praying was the only option left to me, before seating as driver. After 10 minutes of drive from our home through Mysore road, we both smiled at each other and told “Bloody Bangalore traffic, here we come in Reva”. After a month’s driving experience in Reva, we both were convinced about this great car, but we realized “yeh zaalim zamana maantha nahi”.

While driving I used to [I still] get lot of attention from people. Especially from girls and ladies, this made me to change the wardrobe, buy different shades of sunglasses and practice my smile in front of the mirror. At the same time I used to get “What the heck?” looks from big/glossy car drivers. I answered all the looks either with smiles or beating them in traffic by sneaking in quickly.

One day, while coming from work I had to stop for traffic signal on Hosuru Road. I was looking around and smiling for curious looks, that time suddenly I noticed this tough looking, big moustache, Rayban glassed police officer staring at me from the road side shop. From my child hood I am scared of only two guys, one is Gabbar Singh and another one is police. So I tried to escape his stares by looking at some thing else. Even after some time I realized he was still staring at me. I got scared and started thinking about what if I was taken away to the police station. I could see all the torture a movie hero usually goes through in movies, on my wind screen. I tried to remember Pallavi’s phone number but failed to recall and then started cursing the signal. When I saw the police officer slowly walking towards me, I closed my eyes. I opened my eyes only after hearing “Saar..iz this electric carr?”. Police officer was standing next to my window and asking. “Phew…” was my answer, which he didn’t understand. But I recovered and answered yes by nodding my head. “Saar AC ideyella haakolli…thumba bewathu bittiddira” [Switch on AC, you are sweating] he advised me before leaving, I thanked him for that and I also thanked God.

One of the weekends, I went to buy grocery and vegetables along with my son, needless to say in Reva. I steered in front of vegetable shop near by. When I got out, shop owner asked me “nimmada saar? Yeshtu kottri” [Is this yours? How much you paid?], I answered her carelessly. She smiled and showed me a brand new “Indica” parked next to her shop, said “ That’s my car, isn’t it good? Looks like somebody has cheated you with that price for this car”. I spent next 45 minutes in explaining her and passers by about the advantage of the Reva. After all this question and answer session, I thought I had fairly convinced them. While getting in to Reva, I over heard from the group “Adu yentha car? Adaralli Mysore gu hogoke agalla” [We can’t even drive this car till Mysore then it is not a Car] and others laughing. I felt exactly like cartoon character “Tom the cat” after getting hit from “Jerry the mouse”.

I must share the incident with you before ending this. At work after lunch we were at the parking lot for a lazy-walk. My Reva was parked just near the River block and became good topic for my fun loving colleagues. They decided to put Reva on test and came up with two “test cases”. First test case was, Subhash [Tall and Big] and Venki [Big enough] should sit and take Reva for a spin. I had to make the seat adjustment before both could take on. The scene was more or less similar to BBC show about the cars. I was feeling nervous about putting my Reva through this tough driving situation but I had no option left. Both Venki and Subhash [literally] squeezed in to Reva, waved at us before the screeching start. After 5-10 minutes, I could see Reva from distance, carrying them back in the same shape. Before getting down, both showed thumbs up and I was relieved.

But there was most tough “test case” waiting to be executed. This time I had to take reverse while Subhash and Senthil held the Reva from rear side. Initially I resisted but had to agree when every one was up for it. I switched to reverse and pressed the peddle hard, I saw Subhash and Senthil giving the way to Reva in less than 5 seconds. I smiled proudly as the owner and others patted on my back for the right choice.

To sum up and give you a picture of the current situation, after two years, I still spend little more than Rs.1000 monthly to maintain my Reva and spend at least 15-20 minutes less in traffic than other big car owners. My contribution to Bangalore pollution is zero and as with my family, we are very proud of it.

ಪತ್ತೇದಾರ ಅರಿಂಜಯ ಬೇಕಾಗಿದ್ದಾನೆ

2010-01-29T19:08:00.000-08:00

ಇವತ್ತ ಇದು ಯಾಕ ನೆನಪು ಅಯಿತು ಅಂದ್ರ, ಖ್ಯಾತ ಕನ್ನಡ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಯವರು ಇವತ್ತಿನ ಪುರವಣಿಯಲ್ಲಿ ಶಿವರಾಜಕುಮಾರ ಬಗ್ಗೆ ಬರದಾಗ ’ಗಾಜು100 ಗಂಡು (ಗಾಜುನೂರು ಅಂತ ನಾವು ಓದ್ಕೊಬೇಕು)’ ಅಂತ ತಲೆಬರಹ ಕೊಟ್ಟು, ತಮಗ ತಲಿನೂ ಇಲ್ಲಾ ನಾಚಿಕಿನೂ ಇಲ್ಲಾ ಅಂತ ತೋರಸ್ಕೋಂಡಾರ್. ಅದು ನೂರು ಅಲ್ಲಾ 'ಹಂಡ್ರೆಡ್' ಅಂತ ಅವರಿಗಿ ಅವರ ಮಾಸ್ತರೇ ಖುದ್ದಾಗಿ ಬಂದು ಹೇಳಬೇಕು. ಪತ್ರಿಕೆಯವರೇ ಹೀಂಗ ತಮ್ಮ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲತೆಯ ಬರಡುತನ ತೊರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕ್ಂದ್ರ ನಮ್ಮ್ಂತಾ ಓದುಗು ಮಂದಿ ಇನ್ನೇನ್ ಮಾಡಬೇಕು ಹೇಳ್ರಿ.

ಮ್ಯಾಲ್ ಹೇಳಿದ್ದು ಬರೇ ಪೀಠಿಕಾ.

ನಾವು ಕನ್ನಡಿಗರು, ನಮಗೇ ಗೊತ್ತಿರಲಾರದಂಗ ಕನ್ನಡದ್ದು ಅಂಕಿ-ಸಂಖ್ಯಾ ಮರೀಲಿಕತ್ತಿವೀ ಅಂತ ದಿನಾ ಕನ್ನಡ ಪೇಪರ್ ಓದವರಿಗೂ ತಿಳಿದಿರಲ್ಲಿಕಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಾ ನೀವು ಮಜಾ ನೋಡ್ರಿ, ನಿಮ್ಮ ಗೆಳೆಯಂದ್ರಿಗೊ ಇಲ್ಲಾ ಪರಿಚಯದವರಿಗೊ ಅವರ್ ಫೋನ್ ನಂಬರ (ಅಂಕಿ ಅಲ್ಲಾ, ಮತ್ತ) ಕೇಳ್ರಿ, ಅವರು ಸುರು ಮಾಡುದೇ..ನೈನ್ ಫ಼ೈವ್ ಸಿಕ್ಸ್ ಇಲ್ಲಾ ಸೆವೆನ್ ಡಬಲ್ ತ್ರೀ ಟೂ ಅನ್ಕೊತ್ ಎಲ್ಲಾ ಇಂಗ್ಲೀಷನ ಅಂಕಿಯೊಳಗೆ ಹೇಳತಾರ್. ಇದು ಬರೇ ಮೊಬೈಲ ನಂಬರದು ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲಾ ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆನೂ ಇದೆ ಕಥಿ. ಬೇಕಾದ್ರ್ ಇನ್ನೊಂದು ’ಪ್ರಯೋಗ’ ಮಾಡ್ರಿ, ಯಾರಗಾದ್ರು ತಾರೀಖ ಕೇಳ್ರಿ ಪ್ರತಿಶತ ೮೦ ಮಂದಿ ಇಂಗ್ಲೀಷನ ಅಂಕಿನೇ ಹೇಳ್ತಾರ. ಬೆಂಗಳೂರನಾಗ ಬಜ಼ಾರಕ್ ಹೋದ್ರ್ ಕಾಯಿಪಲ್ಯ್ ಮಾರಕ್ಕಿನ್ನೂ, ಎಲ್ಲಾ ಲೆಕ್ಕಾ ಹಾಕಿ ’ಸೆವೆನ್ ರೂಪಿಸ್’ ಅಂತಾಳ. ಅಂಗಡಿಯಾಂವ ನಿಮಗ ’ಟ್ವೆಂಟಿ ಫ಼ೈವ್’ ಪೈಸಾ ಕೇಳ್ತಾನೆ ಹೊರತು ನಾಲ್ಕಾಣೆನೊ ಇಲ್ಲಾ ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ಪೈಸಾನೊ ದೇವರಾಣೆ ಕೇಳೊದಿಲ್ಲ.

ನಿಧಾನಕ್ಕ ನಮ್ಮ್ ಬಸ್‍ನಾಗಿಂದ, ಅಂಗಡಿಯೊಳಗಿಂದ, ಇಲ್ಲಾ ಪುಸ್ತಕದೊಳಗಿಂದ ಕನ್ನಡದ್ದು ಅಂಕಿಗಳು ಮಾಯಾ ಆಗ್ಲಿಕತ್ತಾವ. ಎಲ್ಲಾದಗಿಂತಾ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಯವರು, ವಾರಪತ್ರಿಕೆಯವರು ಸಹಿತ್ ಕನ್ನಡದ ಅಂಕಿ ಬಳಸುದು ಬಿಟ್ಟಾರ್. ಎಲ್ಲಾ ಪುಟಕ್ಕುನ್ನು ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಅಂಕಿನೇ ಪ್ರಿಂಟ್ ಮಾಡ್ತಾರ್. ಇದು ಒಂದೇ ಪೇಪರದ್ದು ಅಲ್ಲಾ, ಎಲ್ಲಾ ಪೇಪರದ್ದು ಇದೇ ಕಥಿ. ಯಾಕ್ ಕನ್ನಡದ್ದು ಅಂಕಿ ಕಳದ ಹೊಗ್ಯಾವ್ ಇಲ್ಲಾ ತುಟ್ಟಿ ಆಗ್ಯವಾ ಇಲ್ಲಾ ಅವನ್ನ್ ಬಳಸಲ್ಲಿಕ್ಕಿ ನಮಗ್ ಎಲ್ಲಾರಿಗೂನು ನಾಚಿಕಿನಾ?

ನಾವು ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗಿ ಇವತ್ತ ಮಗ್ಗಿ ಹೇಳಿಕೊಡುದು ಬಿಟ್ಟು, ’ಟೇಬಲ್ಸ್’ ಹೇಳಿಕೊಡತಿವಿ. ಅವ್ರಿಗಿ ಇಂಗ್ಲಿಷನಾಗ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕುದು ಕೈ ಹಿಡಿದು ಹೇಳಿಕೊಡತಿವಿ. ನಮ್ಮ ಪಿನ್ ಕೊಡ್‍ದಿಂದ್ ಹಿಡಿದು ಗಾಡಿ ನಂಬರತನಾ ಎಲ್ಲಾ ಇಂಗ್ಲೀಷನಾಗೇ ಅವ. ಹೀಂಗಾದ್ರ್ ನಾಳೆ ನಮಗ ನಮ್ಮ ಅಂಕಿ-ಸಂಖ್ಯಾಗಳು, ನಮ್ಮ ಎದುರಿಗೇನೇ ಬಂದ್ರುನು, ನಾವು ಗುರುತು ಹಿಡಿತಿವೋ ಇಲ್ಲೋ?

ಕಳಕೊಂಡಿರೊ ಇಲ್ಲಾ ಬೆಂಗಳೂರಿನಂತಾ ಊರಾಗ ಕಳದು ಹೋಗಿರೋ, ನಮ್ಮ್ ಕನ್ನಡದ ಅಂಕಿ-ಸಂಖ್ಯಾ ಹುಡಿಕಿಕೊಡ್ಲಿಕ್ಕಿ ನಮ್ಗ್ ಈಗ ಅರ್ಜೆಂಟಾಗಿ ಒಬ್ಬ ಪತ್ತೇದಾರ ಅರಿಂಜಯ ಬೇಕಾಗ್ಯಾನ್. ನಿಮಗ್ ಏನ್‍ರೆ ಅರಿಂಜಯ ಸಿಕ್ಕರೆ ದಯವಿಟ್ಟು ಈ ಕೇಸಿನ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡತಿರಾ?

ಗುಹೆಗೆ ಹೋದ ಸಾಹಸ ಸಿಂಹ

2009-12-31T14:46:00.000-08:00

ಕೆಲಸದ ಮೇಲೆ ಬೆಂಗಳೂರಿಂದ ಕೆನಡಾಗೆ ಬಂದ್ದಿದ್ದ ನಾನು..... ಹೋಟೆಲ್‍ನಲ್ಲಿ, ರಾತ್ರಿ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಮುಂದೆ ಕೂತು ಕೀ ಬೋರ್ಡ್ ಕುಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಪಲ್ಲವಿ ಫೊನ್ ಬಂತು. ಮಾಮೂಲಿನಂತೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದವನಿಗೆ, ಹಠಾತ್ತಾನೆ ಯಾರೊ ಕೆನ್ನೆಗೆ ಹೊಡದಂತಾಯಿತು. ಪಲ್ಲವಿ ಆ ಕಡೆಯಿಂದ ವಿಷ್ಣು ತೀರಿ ಹೋದ ಸುದ್ದಿ ಹೇಳುತ್ತಾ ಇದ್ದಳು. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದವರಿಗೂ ಏನೂ ಗೊತ್ತಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ.
***********************
ಈಗ ಕಳೆದ ಎರಡು ದಿವಸದಿಂದ ಏನೋ ತಳಮಳ. ಯು ಟ್ಯುಬು, ಆನ್ ಲೈನ್ ಪೇಪರು, ಅದು ಇದು ಅಂತ ಓದಿ, ನೋಡಿ ಯಾಕೊ ದುಃಖ. ಒಬ್ಬ ನಟ ತನ್ನ ಸಿನೆಮಾಗಳ ಮೂಲಕ ಜನರಿಗೆ ಇಷ್ಟು ಹತ್ತಿರ ಆಗುವದು, ಲಾಜಿಕ್‍ಗೆ ಸಿಕ್ಕುವಂತದಲ್ಲ.

ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದಲೂ ನಾನು ವಿಷ್ಣು ಅಭಿಮಾನಿ. ಕೈಗೆ ಕಡಗ ಏರಿಸಿ, ಎಡಗೈ ಮುಂದೆ ಮಾಡಿ "ನಾನೇ ಬೇರೆ ನನ್ನ ಸ್ಟೈಲೇ ಬೇರೆ" ಅಂತಾ ಪೋಸ್ ಕೊಡತಾ ಇದ್ದೆ. ವಿಷ್ಣು-ಪ್ರಭಾಕರ ಫೈಟ್ ಅಂದ್ರೆ ಬಾಯಿ ಬಿಟ್ಟು ನೋಡತಾ ಇದ್ದೆ. ಗೆಳೆಯರ ಮಧ್ಯೇ ವಿಷ್ಣು ಸಿನೆಮಾದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡತಾ ಇದ್ದೆ, ಅವರಿಗೆ ನನ್ನ ರೇಗಿಸಲು ವಿಷ್ಣು ಒಂದು ನೆಪ. ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಷ್ಣುಗೆ ಯಾರದ್ರೂ ಎನಾದ್ರೂ ಅಂದ್ರು ಅವರ ಮೇಲೆ ಬೀಳತಾ ಇದ್ದೆ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯದ ನೆನಪುಗಳಲ್ಲಿ, ವಿಷ್ಣು ಸದಾ ಹಸಿರು.ವಿಷ್ಣು ತೀರಿ ಹೋದ ಮಾರನೇ ದಿನ ದೂರದ ಧಾರವಾಡದಿಂದ ಗೆಳೆಯನೊಬ್ಬ (ಅವನು ನನ್ನ ಜೊತೆ ಮಾತಾಡಿ, ಎಷ್ಟೊ ವರ್ಷಗಳಾಗಿತ್ತು.) ಫೋನ್ ಮಾಡಿ "ವಿಷ್ಣು ಹೋಗಿರೊದನ್ನ ಟಿವಿನಲ್ಲಿ ತೋರಸ್ತಾ ಇದ್ದರು, ನೋಡ್ತಾ ಇದ್ದೆ, ನಿನ್ನ ನೆನಪಾಯಿತು. ನಿನ್ನ ಹೀರೊ ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟನಲ್ಲಪಾ?" ಅಂದ.ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿದಲ್ಲದೇ ಬೇರೆಯವರ ದೄಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ, ವಿಷ್ಣು ನನ್ನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಒಂದು ಅಂಗವೇ ಆಗಿದ್ದು ನನ್ನ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಂತು.ಆಮೇಲೆ ಬಂದ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯಂದಿರ ಫೊನ್ ಕಾಲ್‍ಗಳು ಆ ಅನಿಸಿಕೆಗೆ ತಮ್ಮ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಕೊಟ್ಟವು.

ವಿಷ್ಣುಗೆ, ಕ್ಲಿನ್ಟ್ ಈಸ್ಟವುಡ್ ತರದ್ದು ಸ್ಕ್ರಿಪ್ಟ್ ಬರೀಬೇಕು ಅಂತ ಹರ್ಷ ಜೊತೆ ಮಾತಾಡಿದ್ದು ಜ್ಞಾಪಕಕ್ಕೆ ಬಂತು. ನನ್ನ ಮೆಚ್ಚಿನ ಹೀರೊನ ನೋಡೊಕೆ ಆಗಲ್ಲಿಲ್ಲ ಅನ್ನೊದು ನೋವೂ ತಂದಿತು.

ದೇವರು ಇಷ್ಟು ಬೇಗ ಆಟ ಮುಗಿಸಬಾರದಿತ್ತು. ವಿಷ್ಣು ಇನ್ನೂ ಒಂದಿಷ್ಟು ವರ್ಷ ಘರ್ಜಿಸಬೇಕಿತ್ತು.

ಕ್ರಿಸಮಸ್ ಮರುದಿನ Brampton ನಲ್ಲಿ

2009-12-28T09:41:00.000-08:00

ನನ್ನ ಅದೃಷ್ಟಕ್ಕೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದಾಗ ಚುಮು ಚುಮು ಬಿಸಿಲಿತ್ತು ಇಲ್ಲಿನ ಬಿಳಿಯರು ತಮ್ಮ ಕ್ರಿಸಮಸ್ snow ಬಿದ್ದು white ಆಗಿಲ್ಲಿಲ್ಲ ಅಂತಾ ಬೇಜಾರಾಗ್ಗಿದ್ದರೋ ಏನೋ ನನಗಂತೂ ಏನೋ ಖುಷಿ.
ಮುಂದೆ ಕಾಫಿ ಲೋಟ ಇತ್ತು, ಲೋಕಲ್ FM ಸ್ಟೇಷನ್ನಲ್ಲಿ ಕಿಶೋರ ಮತ್ತೆ ಲತಾ ಹಾಡು ಬರ್ಮನನ್ನ ತಾಳಕ್ಕೆ ಹಾಡ್ತಾ ಇದ್ದರು ಕಿಟಕಿ ಹೊರಗಡೆ ಬಂಗಾರದ ಬಣ್ಣದ್ದು ಬಿಸಿಲು ಕಾಣ್ತಾ ಇತ್ತು. ಆಗ ನನ್ನಗನಿಸ್ಸಿದ್ದು ಒಂದೇ "......ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಕಿಚ್ಚು ಹಚ್ಚೆಂದ ...".
ಬಹುಶಃ ನನ್ನ ತರ ಆ ಮಹಾಕವಿನು ತಿಂಗಳುಗಟ್ಲೇ ಸರಿಯಾಗಿ ಬಿಸಿಲು ಕಾಣದೇನೇ, ಸಬ್ ಜ಼ಿರೊ ಚಳಿನಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ಜಾಕೇಟ್ ಹೊದ್ದುಕೊಂಡು ತಿರುಗಾಡಿದ್ದರೆ ಅವರು ನಾನು ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದಕ್ಕೆ "ಮೆಚ್ಚಿ ಅಹುದು ಅಹುದು" ಅಂತಾ ಇದ್ದರೇನೊ.

ಇದು ಮೊದಲಾ ಸಲಾ

2008-12-08T02:25:00.000-08:00

ಕೆಲಸ ಇಲ್ಲರ್ದ ಬಡಿಗ್ಯ ಏನ ಮಾಡಿದ ಅಂದ್ರ .... ಅಂತ ಕೇಳಬ್ಯಾಡ್ರಿ. ನಾನು ಈ ಬ್ಲಾಗ್ ಕ್ರೀಯೇಟ್ ಮಾಡಿನಿ.
ಮುಂದಾ ....ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ....ಟೈಮ್ ಸಿಕ್ಕರ ಚಹಾದ ಜೋಡಿ ಚೂಡಾ ತಿನ್ಲ್ಲಿಕಿ ಭೆಟ್ಟಿ ಆಗೋಣು ಅಂತ.